Co oznaczają kody 301 i 302?
Przekierowanie sprawia, że po wejściu na jeden adres przeglądarka otrzymuje odpowiedź serwera wskazującą inny adres. Użytkownik zwykle widzi już stronę docelową. Kod 301 oznacza, że zasób został przeniesiony na stałe, a 302 — że przeniesienie jest tymczasowe. Wybór kodu powinien wynikać z planu dla starego adresu, a nie z tego, jak szybko ma nastąpić przejście na nową stronę.
Dla wyszukiwarki ta różnica jest wskazówką przy ustalaniu, który adres traktować jako właściwy w dłuższym okresie. Przy 301 wskazujesz nowy adres jako trwałego następcę starego. Przy 302 sygnalizujesz, że stary adres może znów udostępniać swoją treść. Nie należy jednak zakładać, że sam kod natychmiast rozstrzygnie, który URL pojawi się w wynikach. Znaczenie mają też dostępność stron, linki i pozostałe sygnały w serwisie.
Kiedy wybrać 301?
Użyj 301, gdy nie planujesz przywracać treści pod starym adresem i istnieje odpowiedni adres docelowy. Typowy przykład to zmiana /poradnik/stary-tytul na /poradnik/nowy-tytul. Podobnie postąpisz przy trwałej zmianie struktury katalogów, przeniesieniu witryny na nową domenę lub uporządkowaniu wersji adresów, jeśli wybrana wersja ma pozostać docelową.
Przekierowuj możliwie precyzyjnie. Jeśli karta produktu ma nowy adres, skieruj stary URL na tę samą kartę, a nie na stronę główną sklepu. Gdy treść została usunięta i nie ma bliskiego odpowiednika, przekierowanie na przypadkową podstronę może wprowadzać użytkownika w błąd. W takiej sytuacji rozważ pozostawienie odpowiedzi informującej o braku zasobu zamiast tworzyć pozorny zamiennik.
Przy większej migracji przygotuj mapę starych i nowych adresów przed wdrożeniem. Ułatwi to wykrycie pominiętych podstron oraz sprawdzenie, czy każdy ważny adres prowadzi bezpośrednio do właściwego miejsca.
Kiedy lepsze będzie 302?
Wybierz 302, jeśli przeniesienie ma określony, przejściowy cel, a stary adres pozostaje adresem, do którego zamierzasz wrócić. Na przykład strona zapisu na wydarzenie może na krótko kierować do komunikatu o przerwie technicznej, po czym znów udostępniać formularz pod pierwotnym URL. Innym przykładem jest czasowe przeniesienie użytkownika na stronę zastępczą podczas prac nad daną podstroną.
Nie stosuj 302 tylko dlatego, że nie znasz jeszcze daty zakończenia zmiany. Zastanów się, czy rzeczywiście przywrócisz stary adres jako główne miejsce dla tej treści. Jeśli nowy adres ma pozostać na stałe, 301 będzie czytelniejszą deklaracją. Jeśli sytuacja się zmieni, możesz zmienić rodzaj przekierowania, ale warto wtedy sprawdzić również linki wewnętrzne i inne wskazówki dotyczące adresów.
302 nie jest też uniwersalnym rozwiązaniem dla każdej chwilowo niedostępnej strony. Jeżeli strona zastępcza nie pomaga wykonać zadania, którego oczekuje użytkownik, przekierowanie może pogorszyć jego doświadczenie. Najpierw ustal, co odwiedzający powinien zobaczyć podczas przerwy.
Jak wdrożyć zmianę bez sprzecznych sygnałów?
Po ustawieniu przekierowania zaktualizuj linki wewnętrzne tak, aby prowadziły bezpośrednio do docelowego adresu. Przy trwałej zmianie sprawdź również mapę witryny: powinna wskazywać aktualne adresy, a nie opierać się na starych URL-ach wymagających przekierowania. Jeśli używasz oznaczenia adresu kanonicznego, zweryfikuj, czy nie wskazuje ono adresu sprzecznego z planowaną zmianą.
Unikaj łańcuchów, w których stary adres prowadzi do pośredniego, a dopiero ten do właściwego URL-a. Każdy dodatkowy krok może spowalniać dotarcie do treści i utrudniać diagnozę. Nie twórz też pętli, w której adresy odsyłają do siebie nawzajem. Strona docelowa powinna się otwierać, prezentować oczekiwaną treść i nie wymagać kolejnego przekierowania.
Krótka checklista po uruchomieniu przekierowania
Otwórz kilka starych adresów oraz sprawdź odpowiedź serwera narzędziem pokazującym nagłówki HTTP. Potwierdź, że kod to zamierzone 301 albo 302, nagłówek Location wskazuje właściwy adres, a strona docelowa odpowiada poprawnie. Przetestuj nie tylko stronę główną, lecz także przykładowe artykuły, kategorie i podstrony o większej liczbie wariantów adresu.
Następnie sprawdź, czy przekierowania nie tworzą pętli lub łańcuchów oraz czy linki wewnętrzne prowadzą do aktualnych URL-i. Przy 302 zapisz, dlaczego zmiana jest tymczasowa, i zaplanuj kontrolę, czy nadal jest potrzebna. Przy 301 zachowaj listę mapowanych adresów do późniejszej diagnostyki. Takie sprawdzenie nie gwarantuje określonego wyniku w wyszukiwarce, ale pomaga wychwycić błędy dostępności i niespójne wskazówki dotyczące adresów.
