Najpierw ustal, co stało się z treścią
Usunięcie podstrony nie zawsze oznacza, że użytkownik powinien zobaczyć błąd. Zanim wybierzesz kod odpowiedzi, sprawdź, czy treść została przeniesiona pod inny adres, zastąpiona nową wersją czy rzeczywiście zniknęła bez odpowiednika. Od tej decyzji zależy, czy właściwa będzie odpowiedź 404, 410, czy przekierowanie.
Wyobraź sobie sklep, który wycofał produkt. Jeśli istnieje nowa wersja tego samego modelu, pomocne może być przekierowanie starego adresu na stronę następcy. Jeśli jednak dostępna jest tylko ogólna kategoria z wieloma różnymi produktami, nie zakładaj automatycznie, że jest równoważnym zamiennikiem. Czasem lepiej pozostawić informacyjną stronę produktu, jeśli nadal pomaga użytkownikom; w innym przypadku pozwolić staremu adresowi zwracać 404 lub 410.
404 i 410: podobny skutek, inny komunikat
Kod 404 Not Found oznacza, że serwer nie znalazł zasobu pod wskazanym adresem. Nie wyjaśnia, czy brak jest chwilowy, czy trwały. Pasuje więc zarówno do błędnie wpisanego URL-a, jak i do usuniętej podstrony, gdy nie chcesz lub nie możesz jednoznacznie potwierdzić, że zniknęła na zawsze.
Kod 410 Gone informuje wyraźniej: zasób nie jest już dostępny, a jego brak jest zamierzony i trwały. To rozsądny wybór, gdy świadomie usuwasz konkretny adres i nie planujesz przywrócenia treści. Może dotyczyć na przykład wygasłej strony jednorazowej akcji, której nie zastąpiła inna strona.
Dla wyszukiwarki oba kody są sygnałem, że pod danym adresem nie ma strony do indeksowania. Nie traktuj jednak 410 jako gwarancji natychmiastowego zniknięcia URL-a z wyników ani jako sposobu na poprawę pozycji pozostałych stron. Zmiany w wyszukiwarce wymagają ponownego sprawdzenia adresu przez robota, a ich tempo może się różnić. Jeśli nie masz pewności, że usunięcie jest trwałe, poprawnie zwracany 404 jest bezpiecznym i wystarczającym wyborem.
Kiedy zamiast błędu zastosować przekierowanie?
Jeżeli zawartość przeniosła się pod nowy adres lub powstał bliski odpowiednik realizujący tę samą potrzebę użytkownika, rozważ stałe przekierowanie 301. Przykładem jest poradnik, który po uporządkowaniu adresów URL znajduje się w nowej lokalizacji, ale nadal dotyczy tego samego zagadnienia. Użytkownik starego linku trafia wtedy do treści, której szukał.
Nie przekierowuj wszystkich usuniętych adresów na stronę główną tylko po to, by uniknąć kodów 404. Osoba szukająca konkretnego artykułu lub produktu nie dostaje w ten sposób odpowiedzi. Podobnie sam fakt, że dwie strony należą do tej samej kategorii, nie czyni ich zamiennikami. Jeśli nie ma trafnej strony docelowej, rzeczywisty kod 404 lub 410 jest bardziej czytelny niż przypadkowe przekierowanie.
Zadbaj też o spójność techniczną. Strona przeznaczona do usunięcia nie powinna jednocześnie przekierowywać na inny URL i wyświetlać komunikatu o niedostępności. Wybierz jedną odpowiedź zgodną z tym, co faktycznie stało się z treścią.
Strona błędu musi mieć właściwy status HTTP
Przyjazna strona błędu może wyjaśniać, że treść nie jest dostępna, oraz podpowiadać drogę do wyszukiwarki wewnętrznej, kategorii lub strony głównej. Sam wygląd nie wystarczy: jeśli serwer pokazuje komunikat „Nie znaleziono strony”, ale zwraca status 200 OK, powstaje tak zwany miękki błąd 404. Dla narzędzi sprawdzających witrynę jest to sprzeczny sygnał: treść mówi o braku strony, a odpowiedź serwera o sukcesie.
Sprawdź status HTTP konkretnego adresu w narzędziach deweloperskich przeglądarki lub w narzędziu do testowania odpowiedzi serwera. Kontroluj nie tylko widoczną stronę, lecz także wynik końcowy po ewentualnych przekierowaniach. Gdy adres ma zwracać 404 albo 410, to właśnie ten kod powinien znaleźć się w odpowiedzi, nawet jeśli wyświetlasz użyteczną, zaprojektowaną stronę błędu.
Nie blokuj usuniętego URL-a w pliku robots.txt wyłącznie po to, by ukryć błąd. Taka blokada może utrudnić robotowi odczytanie odpowiedzi 404 lub 410. Nie ma też potrzeby dodawania dyrektywy noindex do strony, która poprawnie zwraca jeden z tych kodów.
Krótka lista kontroli po usunięciu adresu
Po wdrożeniu zmiany sprawdź każdy usunięty adres: czy prowadzi do rzeczywiście równoważnej treści, czy zwraca zamierzony kod 404 albo 410? Następnie przejrzyj linki wewnętrzne, menu, powiązane wpisy i okruszki nawigacyjne. Nie zostawiaj w nich odnośników do stron, które celowo usunięto; linkuj do aktualnej treści, jeśli istnieje.
Usuń niedostępne adresy z mapy witryny XML i sprawdź, czy szablony lub system zarządzania treścią nie dodają ich ponownie. Zewnętrznych linków prowadzących do starego URL-a zwykle nie kontrolujesz, dlatego strona błędu powinna nadal pomagać odwiedzającym znaleźć drogę dalej. Jeśli usuniętych adresów jest wiele, zanotuj przyjętą decyzję dla każdej grupy. Dzięki temu łatwiej wychwycisz przypadkowe 404 i odróżnisz je od zamierzonych odpowiedzi.
