Co opisują dane uporządkowane, a co określa format zapisu
Dane uporządkowane pomagają maszynom rozpoznać, czym są elementy strony i jak się ze sobą łączą. W witrynie sklepu można na przykład opisać produkt, jego nazwę, cenę i dostępność. W serwisie z poradnikami można wskazać tytuł artykułu, autora oraz powiązanie tekstu z witryną. Takie oznaczenia nie zastępują treści widocznej dla użytkownika: nadają jej dodatkową, uporządkowaną postać.
Warto rozdzielić dwa pojęcia. Słownik, taki jak Schema.org, dostarcza nazw typów i właściwości, na przykład Product oraz name. JSON-LD, Microdata i RDFa to sposoby zapisania tych informacji na stronie. Wybór metody nie zmienia sam w sobie znaczenia produktu czy artykułu, ale wpływa na to, gdzie znajduje się oznaczenie, kto może je edytować i jak łatwo utrzymać jego zgodność z treścią.
Poprawne oznaczenie nie gwarantuje dodatkowej prezentacji w wynikach wyszukiwania ani wzrostu widoczności. Wyszukiwarka może mieć własne wymagania dotyczące obsługiwanych typów, wymaganych pól i zawartości strony. Dlatego wdrożenie warto oceniać nie tylko pod kątem składni, lecz także zgodności z rzeczywistą treścią witryny.
JSON-LD: opis w osobnym bloku
JSON-LD umieszcza dane w osobnym bloku skryptu w dokumencie HTML. Zamiast dopisywać oznaczenia do każdego widocznego elementu strony, tworzy się strukturę zawierającą typ obiektu i jego właściwości. Przykładowo szablon karty produktu może wypełniać taki blok nazwą, adresem produktu i ceną pobranymi z tych samych danych, które wyświetla klientowi.
Oddzielenie opisu od znaczników interfejsu zwykle ułatwia czytanie i zmianę danych, zwłaszcza gdy szablon strony często się zmienia. Nie zwalnia jednak z pilnowania spójności. Jeśli widoczna cena została zaktualizowana, a blok JSON-LD nadal zawiera poprzednią wartość, oznaczenie staje się mylące. Przy treściach tworzonych dynamicznie trzeba również sprawdzić, czy gotowy blok jest dostępny w wersji strony odczytywanej przez narzędzia i roboty.
Microdata i RDFa: oznaczenia powiązane z HTML
Microdata zapisuje informacje w atrybutach elementów HTML. Atrybuty takie jak itemscope, itemtype i itemprop pozwalają wskazać, który fragment jest opisywanym obiektem oraz które elementy zawierają jego właściwości. Na stronie produktu tytuł widoczny jako nagłówek może jednocześnie pełnić rolę nazwy produktu w danych uporządkowanych. Dzięki temu oznaczenie jest blisko treści, którą opisuje.
Ta bliskość ma też koszt utrzymania. Przebudowa szablonu, usunięcie elementu lub przeniesienie fragmentu strony może przypadkowo naruszyć strukturę danych. Szczególnej uwagi wymagają obiekty zagnieżdżone, na przykład produkt z osobno opisaną ofertą. Im bardziej rozbudowany widok, tym trudniej niekiedy sprawdzić, gdzie zaczyna się i kończy dany obiekt.
RDFa również korzysta z atrybutów dodawanych do HTML, między innymi do wskazywania typu, właściwości i relacji. Może być przydatne w serwisie, który już używa RDFa lub potrzebuje konsekwentnie opisywać relacje między zasobami. Dla właściciela typowej witryny najważniejsza różnica praktyczna jest podobna jak przy Microdata: oznaczenia są związane ze strukturą dokumentu, więc zmiany w HTML wymagają kontroli danych.
Jak wybrać metodę dla swojej witryny
Jeśli dopiero wdrażasz dane uporządkowane i możesz generować je z danych używanych przez szablon, JSON-LD bywa najprostszy w utrzymaniu. Gdy witryna ma już poprawne oznaczenia Microdata lub RDFa, sama chęć zmiany formatu nie musi uzasadniać przebudowy. Ważniejsze jest to, czy dane są aktualne, kompletne dla wybranego zastosowania i zgodne z tym, co widzi użytkownik.
Zacznij od jednego typu strony, na przykład karty produktu albo artykułu. Ustal, skąd pochodzą poszczególne wartości i co dzieje się, gdy którejś brakuje. Lepiej pominąć właściwość, której nie da się wiarygodnie uzupełnić, niż wpisywać stałą wartość dla całego serwisu. Unikaj też tworzenia kilku sprzecznych opisów tego samego obiektu tylko dlatego, że różne wtyczki dodają własne oznaczenia.
Krótka lista kontroli po wdrożeniu
Otwórz przykładowe adresy z każdego szablonu i sprawdź, czy oznaczenia opisują właściwy rodzaj treści. Porównaj nazwę, cenę, dostępność lub autora z informacjami widocznymi na stronie. Zwróć uwagę na warianty produktów, puste pola oraz strony, na których dane mogą zmieniać się częściej. Jeśli ten sam obiekt pojawia się w kilku miejscach, sprawdź, czy opisy są ze sobą spójne.
Następnie użyj walidatora odpowiedniego dla planowanego zastosowania, aby wykryć błędy składni i brakujące właściwości. Sam brak błędów nie potwierdza jeszcze, że oznaczenie trafnie opisuje stronę. Po zmianach w szablonie lub sposobie zasilania treści powtórz kontrolę na kilku różnych adresach. Niezależnie od wybranej metody regularne sprawdzanie zgodności danych z treścią jest ważniejsze niż sam wybór formatu.
