Dlaczego jedna witryna może mieć kilka adresów?
Adresy http://przyklad.pl, http://www.przyklad.pl, https://przyklad.pl i https://www.przyklad.pl to cztery różne warianty URL. Jeśli każdy z nich wyświetla tę samą stronę, użytkownik może nie zauważyć różnicy. Dla systemów pobierających i indeksujących treści są to jednak osobne adresy, których wzajemną relację trzeba ustalić. Bez spójnej konfiguracji linki wewnętrzne mogą prowadzić do różnych wariantów, a raporty dotyczące indeksowania stają się trudniejsze do interpretacji.
Celem nie jest zablokowanie trzech pozostałych adresów za wszelką cenę. Lepiej wybrać jeden adres docelowy i kierować do niego użytkowników oraz roboty z pozostałych wariantów. Wtedy ten sam wybór można konsekwentnie zastosować w menu, mapie witryny i oznaczeniach kanonicznych. Zmniejsza to liczbę sprzecznych sygnałów, ale samo w sobie nie gwarantuje określonej widoczności w wyszukiwarce.
Jak wybrać wersję docelową?
Jako wersję docelową wybierz HTTPS. Połączenie szyfrowane wymaga poprawnie skonfigurowanego certyfikatu dla używanej nazwy hosta. Sprawdź więc nie tylko stronę główną, lecz także typowe podstrony oraz to, czy obrazy, skrypty i arkusze stylów nie są wczytywane przez HTTP. Samo wpisanie „https” w adresie nie wystarcza, jeśli witryna pokazuje błędy certyfikatu albo część jej zasobów jest ładowana niezabezpieczonym połączeniem.
Wybór między www a adresem bez www jest przede wszystkim decyzją organizacyjną. Oba warianty mogą pełnić rolę głównego adresu. Jeśli serwis ma już utrwalony sposób zapisu w linkach i materiałach firmy, zwykle warto uwzględnić go przy decyzji. Dla nowej witryny wybierz wariant łatwy do konsekwentnego stosowania. Przykładowo sklep może przyjąć https://www.przyklad.pl, a blog https://przyklad.pl. Ważniejsze od samego przedrostka jest to, by pozostałe warianty prowadziły do wybranego.
Przekieruj pozostałe warianty, zamiast zostawiać kopie
Ustaw stałe przekierowanie HTTP z każdej niepreferowanej wersji na odpowiadający jej adres w wersji docelowej. Jeśli celem jest https://przyklad.pl, wejście na http://www.przyklad.pl/poradnik powinno prowadzić do https://przyklad.pl/poradnik, a nie tylko na stronę główną. Do trwałej zmiany adresu zwykle stosuje się kod 301 albo 308. Konfigurację warto zrobić na poziomie serwera lub platformy, tak aby działała również wtedy, gdy użytkownik otworzy stary adres bezpośrednio.
Ogranicz łańcuchy przekierowań. Przejście z HTTP z www do HTTP bez www, a dopiero potem do HTTPS wymaga dodatkowego kroku; lepiej, jeśli każdy wariant kieruje wprost do celu. Nie zastępuj przekierowania samym tagiem canonical ani regułą blokującą dostęp robotom w pliku robots.txt. Canonical wskazuje preferowany adres, ale nie przenosi użytkownika. Blokada może z kolei utrudnić robotowi sprawdzenie, co znajduje się pod dawnym adresem. Przed wdrożeniem sprawdź też, czy certyfikat obejmuje hosty, na które użytkownicy mogą wejść przed przekierowaniem.
Ujednolić linki i sygnały na stronie
Przekierowania porządkują wejścia ze starych adresów, lecz własna witryna powinna od razu odsyłać do wersji docelowej. Sprawdź linki w nawigacji, stopce, treści artykułów i szablonach. Zaktualizuj mapę witryny XML tak, by zawierała docelowe adresy HTTPS z wybranym wariantem www. Jeżeli używasz tagów canonical, niech wskazują odpowiadające im strony w tej samej wersji. Dla strony produktu będzie to jej własny docelowy URL, nie automatycznie adres strony głównej.
Podobnej kontroli mogą wymagać odnośniki w danych uporządkowanych, adresy wersji językowych oraz ustawienia systemu zarządzania treścią, jeśli serwis z nich korzysta. Nie trzeba jednak poprawiać wszystkich cudzych linków prowadzących do dawnych wariantów, aby przekierowanie działało. Najpierw usuń niespójności, nad którymi masz kontrolę. Dzięki temu nowe linki publikowane w obrębie serwisu nie będą niepotrzebnie przechodziły przez przekierowania.
Krótka lista kontroli po wdrożeniu
Otwórz cztery warianty adresu strony głównej, a następnie powtórz próbę dla kilku podstron: artykułu, kategorii lub produktu. Sprawdź, czy trzy niepreferowane warianty przekierowują do właściwych podstron, a docelowy adres odpowiada bez kolejnego przekierowania. Zwróć uwagę na błędy certyfikatu, pętle przekierowań, niedziałające zasoby i różnice między wersją mobilną a komputerową. Jeśli witryna ma parametry URL, sprawdź również, czy potrzebne parametry nie giną podczas przekierowania.
Na koniec porównaj adres widoczny po wejściu na stronę z linkiem kanonicznym, linkami wewnętrznymi i mapą XML. Powinny wskazywać ten sam wariant hosta i protokołu. Po większej zmianie adresów obserwuj dostępne raporty indeksowania oraz błędy serwera, zamiast zakładać, że pojedynczy udany test strony głównej potwierdza poprawność całej witryny. Jeśli problem dotyczy tylko części podstron, szukaj reguł specyficznych dla ich katalogu lub szablonu.
